Litrato ko at ng kapatid ko. Kinuhanan ‘yan habang pauwi kami galing sa ospital matapos ang dalawang araw kong confinement. April 2, 2012 -  Nakalabas na ako ng ospital.

Muntik na nga kasi akong bangungutin. Namaga kasi ‘yung pancreas ko. Sobrang sakit talaga. Main Reason: Alak at Pulutang hitik sa taba. Kaya ayun, sabi ni Doc, mag-diet daw ako. Bawasan, uulitin ko, BAWASAN ang pag-inom ng alak. Kapag beer daw, 2 baso lang. Kapag hard naman, 2 shot lang. Pero kung maaari, iwasan ko daw talaga ‘yung hard drinks. Ang dami na ring ipinagbawal na pagkain sa akin. Mag-diet daw ako.

Ayun, 1 bowl lang ng oatmeal tapos crackers ang kinakain ko for breakfast and dinner tapos kapag lunch lang ako kumakain ng kanin. Half-cup lang ng rice. Pagkatapos ng mahigit isang buwan, namayat na ako. Overweight na kasi ako noon at kelangan ko daw i-disiplina ang sarili ko tapos baka mamaga ulit ang pancreas ko kapag kumain ulit ako ng marami.

Last week lang ‘to kinuhanan. Masaya ako kasi nagawa ko ‘yung akala kong hindi ko kayang gawin at ‘yun nga e ang mag-diet. Syempre, takot na rin kasi ako at baka maulit na naman ang sakit ko.

-

Mabagal ang galaw, mainit, nakakainip.

Tulala lang ako habang pinagmamasdan ang napakabagal na usad ng trapiko. Lahat ng sasakyan, may gustong puntahan…Lahat, may gustong patunguhan.

Eh ako kaya?

Bakit nakahinto lang ako dito sa isang tabi? Bakit hindi ako sumasabay sa daloy ng trapiko? Bakit parang hindi ko na alam kung saan ko gustong pumunta? At bakit tinitignan ng katabi ko ‘tong sinusulat ko sa notebook na ‘to? Usisero ka, dre. Gusto mo ikaw na lang magsulat dito?

Nasaan na ba ako ngayon?

-

Sa totoo lang, tinanong ko na naman ang sarili ko noong panahong iyon kung gusto ko ba talaga ‘tong kursong kinuha ko. Gusto ko ba talaga maging isang Nurse?

Nakapag-IVT training na ako at BLS na requirement bago matanggap sa hospital bilang isang Staff Nurse. Hindi na rin mabilang sa mga daliri ko kung ilang ospital na ang napag-pasahan ko ng résumé. Kakauwi ko pa nga lang dahil nagpasa ulit ako sa dalawang hospital. Kailan kaya ako magkakaroon ng trabaho?

Nalalapit na naman ang Nursing Licensure Examination. (Good Luck!) Madadagdagan na naman ang mga Registered Nurses na walang trabaho…tulad ko. Mistulang “Traffic Bottleneck” ang sitwasyon ng mga RN ngayon dito sa Pilipinas.

Mabagal ang galaw, mainit, nakakainip.

Isipin mo na lang, may sampung linya ng mga sasakyan na nagsisiksikan para sa daang dalawang sasakyan lang ang kaya. Swerte mo kung may backer ka na pwede kang ipasok sa ospital, swerte mo kung sa dinami rami ng mga résumé e ‘yung sa’yo ang napansin, swerte ka kung swerte ka.

Pero, kung hindi ako sasabay sa daloy ng trapiko, kung nakahinto lang ako sa isang tabi, wala talaga akong mararating. Isa pa, kailangan kong maging matiyaga. Kailangan kong matutong maghintay. Dumadaloy naman ang trapiko e, mabagal nga lang. Makakarating din naman ako sa gusto kong puntahan, pa-unti-unti nga lang.

Ngayon, anong nagtulak sa akin para sumabay sa “Traffic Bottleneck” ng mga RN? 

Siyempre…

Gusto kong maging isang Nurse.

Isang buwan din akong hindi nakapagsulat dito. Nakaka-miss. (Nakanampowtek!)

Kung nasa dashboard ka at nababasa mo ‘to ngayon, salamat! Kung aksidente mo lang nabisita ang blog ko at nakita ‘tong post na ‘to, salamat!

Teka, nasaan ba ako ngayon? Nandito pa rin sa Pilipinas. Hindi na natuloy ang lakad ko dahil bukod sa wala kaming pera e sayang din naman kapag pumunta ako doon tapos hindi naman Nurse ang magiging trabaho ko. Sa ibang araw ko na ikukwento ‘yung mga “Application Escapades” ko. Wala pa rin akong trabaho. Hay…buhay.

Bakit ang tagal kong hindi nakapag-post dito?

Umuwi nga pala ang nanay ko nitong April. Nag-bakasyon siya dito. 5 years din ang lumipas simula noong huli namin siyang nakasama kaya nang umuwi siya, medyo naging busy na sa pagpunta kung saan man para masulit ang 1 month niya dito. Ayun, kakaalis niya lang noong isang araw.

Ngayon, anong koneksyon nun sa hindi ko pag-oonline? Lumipat kasi kami ng bahay. Pansamantala lang naman. Ayaw kasing magsama ng nanay at tatay ko sa isang bubong. Kung nasusubaybayan niyo ang iba kong personal posts, alam niyo na siguro kung bakit.

Doon sa nilipatan namin ng bahay, walang internet, walang signal. Parang nasa gitna kami ng kawalan. Pero ayos lang, kasama naman namin ang nanay namin. Ikukwento ko din ‘to pero sa ibang araw na.

Pero, nandito na ulit kami sa bahay ng tatay namin. Kaya eto, medyo makakapag-post na ulit ako ng kabulastugan.

Hindi ko pa masasagot ‘yung mga asks dahil kinukulit na naman ako ng kapatid ko at siya naman daw ang gagamit nitong internet. Mag-checheck din ako ng mga blogs kapag nakapag-online ulit ako kasi nabawasan ‘yung mga sinusubaybayan kong mga blogs e hindi naman ako nag-uunfollow.

OK, sige. Hanggang dito na lang muna.

Eto pala litrato namin. Patunay na buhay pa ako.

Nanay ko ‘yung nasa gitna. Bunsong kapatid ko ‘yung nasa kaliwa.

Hindi na ako pwedeng uminom ng alak.

Tigilan ko na rin daw ang paninigarilyo.

Halos dalawang linggo na ang nakalipas simula noong ma-admit ako sa hospital. Dalawang araw lang naman. Acute Gastritis with alarming signs ang initial diagnosis sa akin. Sa full abdominal ultrasound, nakita nila na malaki ‘yung pancreas ko. Tapos noong kinuha na ‘yung pancreatic enzymes ko, nalaman na mataas pala ‘yung serum amylase. Naging Acute Gastritis with alarming signs and Acute Pancreatitis tuloy ang diganosis ko.

Kasalanan ko naman ‘yun, nasobrahan kasi sa alak. Kung hindi siguro ako nagpadala sa hospital, malamang binangungot na ako. Nga pala, Acute Pancreatitis ang pumapatay sa mga taong “binangungot.” Kumbaga, muntik na akong iwan ng Jeepney, sumabit lang ako.

Tapos nagpacheck-up ako nitong April 10. May iniresetang gamot sa akin na iinumin ko for 1 month tapos babalik ulit ako sa kanya para malaman kung lumiit na ba ‘yung pancreas ko.

Ayun, paalam alak…paalam sigarilyo. (Sa ngayon) Biro lang. Nakakainis. Alam ko kasi na isang araw, maaari ulit akong bumalik sa mga bisyo kong iyon. Huli kong hithit ng sigarilyo e noong nagpacheck-up ako. Limang araw na ang nakakalipas. Huli kong shot ng alak e isang araw bago ako ma-ospital. Tangina. Ang sarap kasi. Pero, hindi. Self-control. Kasi, hindi masarap ma-ospital.

O nga pala, dapat may Health Insurance kayo. Mabigat sa bulsa ang ma-ospital, lalo na kung walang insurance. Kung may insurance ako, nakatipid sana ng sampung libo. Dagdag na naman sa utang at utang na loob ko.

Oo, natuto na ako. Hinay-hinay lang kasi. Pero, minsan, kailangan talagang mapagdaanan ang mga ganitong bagay bago matuto. Alam ko, gusto ko ring batukan ang sarili ko. Ewan ko.

OK.

Ikaw? Kamusta na? Medyo matagal din akong hindi nakapag-online. Salamat dahil nandito ka pa rin. Alam mo bang na-miss kita? (Nakanampowtek!)

Before:

After:

Ang dami kong tiniklop na mga damit. Mga damit ng bunso naming kapatid ‘yan. ‘Yung iba, hindi pa nga nagagamit pero ipapamigay na rin. Sobrang dami na kasi niyang damit. Hindi na nga kasya dun sa aparador niya. 

Hindi ko nga alam kung paano umabot sa ganitong karami ang mga damit niya e. Samantalang ako, halos nasa kalahati pa lang ng cabinet ko ‘yung mga damit ko. Hindi naman kasi ako maluho pagdating sa mga ganitong bagay. Sa totoo lang, kapag nandito ako sa bahay, ang palagi ko lang isinusuot e ‘yung mga puting tshirt ko na may mga butas pa tapos boxer shorts para mas maginhawa. Kapag nga nagpupunta ang mga kaibigan ko dito, tapos mapapansin nila na butas na naman ‘yung suot kong damit, sasabihin nila na nagbigay na naman ako ng isangdaang porsyento ng lakas ko.

Ayun nga, dahil nahihiya naman ako at tambay ako. Madalas, ako ang mga gumagawa ng mga gawaing bahay. Magluluto, maglilinis, maglalaba, at kung ano-ano pa. Kulang na lang may sweldo ako para isa na akong ganap na katulong. Syempre, kapag nagkatuluyan na kami ng labidabs ko, siya na ang bahalang gumawa nitong lahat para sa akin. (Biro lang.)

Habang tinitiklop ko ‘yung mga damit na ‘yun. Naisip ko na maaari rin palang ihambing ito sa paglutas ng mga problema. Kung gusto mong magkaroon ng maayos na buhay, walang mangyayari kug tititigan mo lang ‘yung nagpapatong patong na mga problema. Tulad dun sa unang larawan sa itaas, hindi ko alam kung paano ko sisimulan ‘yun kasi nga ang dami. Pero, syempre, magsisimula ka muna sa isang piraso. Kukuha ka ng maliliit na hakbang para makuha mo ‘yung gusto mong mangyari kasi hindi naman pwedeng itambak mo na lang ‘yun kung saan man. Madaming paraan, depende sa diskarte. Magsipag ka lang at maaayos mo rin ang lahat. Tulad nito:

Nagkasya sa dalawang malalaking plastic ang lahat ng iyon. Kung tinambak ko lang ang mga damit sa loob ng mga plastic, magkakasya kaya? Hindi. Kailangan ko pang tiklupin isa-isa para maayos itong lahat.

Babalik, tapos biglang mawawala.

Kamusta na?

Tatlong araw…tatlong araw kaming walang internet. Dito na nga lang ako naguubos ng oras, nawala pa. Pero ayos lang naman. Buti na lang nakapagdownload ako ng mga episodes ng American Horror Story. Natapos ko na rin ‘yung season 1.

May dinownload din akong ebook. Unang beses ko pa lang magbasa ng ganun. Ayos naman. Natapos ko din. Pinanood kasi namin ‘yung movie e nagustuhan ko talaga ‘yung kwento. Hindi naman talaga ako palabasa ng mga libro. Bukod sa mga libro sa eskwelahan, ang mga nabasa ko lang:

• Ilang libro ni Bob Ong. Simula sa ABNKKBSNPLAko?! hanggang dun sa Macarthur, kumpleto ko. Hindi ko pa nababasa ‘yung Kapitan Sino. ‘Yung Ang mga Kaibigan ni Mama Susan,  hiniram ko lang. Tapos ‘yung Lumayo ka nga sa akin, binili ng kuya ko. “Sino kayo? Bitiwan nyo ‘ko! Mga walanghiya kayo! Bitiwan nyo ‘ko! Sino kayo? Bitiwan nyo ‘ko! Mga walanghiya kayo! Bitiwan nyo ‘ko! Sino kayo? Bitiwan nyo ‘ko! Mga walanghiya kayo! Bitiwan nyo ‘ko!” - Bandido 2 (Habang ginagaya ang karaniwang linya ng mga leading lady habang kinikidnap.)
• Mga Kikomachine Komix bilang 1 - 6. Nakanampowtek!
• The Da Vinci Code na kelangan kong basahin kasi ito ‘yung napili ko para sa book report namin dati noong high school. Shit. Naalala ko. Patay na nga pala ‘yung teacher namin na nagpagawa nun. Naaalala ko pa ‘yung mukha niya habang nakikinig siya sa akin noong kinukwento ko ‘yung nangyari doon sa libro, ‘yung mga mata niya. Tapos noong napanaginipan ko siya pagkalipas ng ilang taon. Mabagal lang siyang naglalakad sa damuhan habang nakikita ko na puro putik ‘yung mga paa niya. ‘Yung mga mata niyang nakatingin lang sa akin na para bang may gusto siyang sabihin. Pero noong binuka niya ‘yung bibig niya e puro langaw lang ang lumabas. Hindi ko alam pero hindi ako makatakbo sa panaginip kong iyon. Para kasing may nilalamon na rin ng putik ‘yung mga paa ko. Payapa na sana ang kaluluwa ni ma’am.
• Eldest. ‘Yung sequel dun sa Eragon na ginawang movie. Bakit ko nga ba binasa ‘to? Para kasi ‘yun dun sa babaeng nag-friendzone sa akin. Palagi lang kaming magkasama noong college. Ang torpe ko kasi. Ako ‘yung sinasabihan niya ng mga problema niya. Tapos isang beses, nasa rooftop lang kami ng isang dorm, umiinom kami ng beer na nilagay namin sa lalagyan ng slurpee kasi baka hindi kami papasukin dun sa dorm e hindi naman talaga kami nangungupahan dun. Ayun nga, umiiyak siya kasi may sinasabi siya sa aking problema niya. Ako naman nakikinig lang. Syempre, niyayapos ko din siya. Simpleng akbay. Maya-maya, naglabas siya ng blade tapos hiniwa ‘yung pulso niya. Tangina, syempre nagulat ako. Pero kalmado lang ako nun. Mababaw lang naman ‘yung hiwa tapos hindi naman tumama sa artery. Binunot ko mula sa bulsa ko ‘yung panyo ko at itinali ko dun. Tapos niyapos ko ulit siya habang basang-basa na ‘yung parte ng uniform ko dahil sa mga luha niya. Syempre, hindi pa rin kami nagkatuluyan. Nagkahiwalay kami ng section kasi mas gusto niya daw sa higher sections kasi mas pinapaboran ng mga Clinical Instructors ‘yun. Tama nga siya. Kasi kaming mga nasa District Section 12, last section, e laging napagiinitan kapag may nangyaring kagaguhan sa school. May anak na nga pala siya ngayon. Dapat ninong pa ako kaso hindi ko alam kung bakit hindi ako nakapunta. Hindi naman ako bitter. Ok.

Ang layo na. Bumili nga rin pala ‘yung kapatid ko ng Ukulele. Mas mahal pa sa gitara kong si Lucy. Ibang-iba ‘yung mga chords. Hindi tulad sa gitara. May pag-aaralan ulit ako. Happy Birthday pa lang kasi ang alam ko.

Tatapusin ko muna rito. Marami rin akong naisip nitong mga nakaraang araw. Hindi ko lang talaga magawang isulat. Ngayon, nawala na ito na parang bula. Alam ko namang lalabas din ang mga ‘yun balang araw.

Teka, Maraming Salamat pala.

Ang hirap maging tambay. Kung noon, habang pilit kong binibilang ang bawat minuto ko sa loob ng apat na sulok ng paaralan at iniisip kung kaya ko pa ba o hindi na, iniisip kung kailan ba matatapos ang lahat ng iyon. Natutulala na lang ako ngayon…ngayong tambay na ako.

Parang ang sarap ulit bumalik sa pag-aaral. Gusto kong balikan ‘yung mga panahon na ang iniisip ko lang e kung matatapos ko ba ‘yung mga assignment ko, ‘yung buwakanangenang thesis, duty sa hospital, case presentations, mga exams, quizzes, at kung ano-ano pa. Siguro, itong mga bagay na ito ang tumulong para bumaling ang isip ko sa mga bagay na naiisip ko ngayon…ngayong tambay na ako.

Sa totoo lang, napag-sabay ko naman noon ang pag-aaral at pagtatrabaho. Kahit paano e nakakatulong ako. Nabili ko ang mga librong dapat bilhin, nagkaroon ako ng pera na ginamit ko pambaon, wala namang problema sa tuition ko dahil nga sa kaban ng bayan nanggagaling ito (salamat). Kung tutuusin, mas mahirap nga ang buhay ko noon. Kesa ngayon…ngayong tambay na ako.

Desperado. Naka-ilang pasa na ako ng resume sa iba’t -  ibang ospital. Baka kasi isipin nila na hindi man lang ako sumusubok. Pero, wala talaga. Kulang na lang siguro e lumuhod ako at magmakaawa sa mga tao sa HR department para tanggapin ako kahit volunteer (lang). “Lang?” Volunteer “lang?” Anong “lang” sa pagiging volunteer? Lalo na ngayon…ngayong tambay na ako.

Ngayong mas mahaba na ang panahon na inilalagi ko dito sa loob ng bahay kesa sa mga oras sa labas nito, unti-unti ko ring nakikita ang mga bagay na pilit kong binulag sa sarili kong pananaw noon. Mga problema. Nagdadagsaan silang parang naghahanap ng giyera. Hindi na maiiwasan, walang silbi kung patuloy lang akong lulubog sa nakaraan. Lalo pa ngayon…ngayong tambay na ako.

Parang nakakaramdam ako ng pagbabago sa sarili ko. Pagbabagong hinihingi ng isang taong desperado. Desperadong makatulong sa giyerang ginawa ng mga problema. May mga bagay akong nagagawa na hindi ko akalaing magagawa ko.

“Matalas ang patalim, ‘wag masyadong kumapit, dre.”

“E anong gagamitin ko? Paano ko lalaban?”

“Gamitin mo ang utak mo, dre. Hindi naman ‘yan nilagay diyan sa kukote mo  para magsilbing palamuti lamang. Mag-isip ka pa ng ibang paraan.”

Parang hindi na matatapos ang sentimyentong ito. Pero, alam ko naman…Hindi, sigurado ako, na katulad ng bawat minutong binibilang ko bilang isang tambay, katulad ng bawat araw na lumilipas, natatapos din ito.